Padel to dynamiczny sport łączący elementy tenisa i squasha, rozgrywany w parach na korcie otoczonym ścianami.Gra wykorzystuje tenisowy system punktacji (15, 30, 40, gem), wymaga serwisu z dołu po odbiciu piłki od ziemi, a wymiary kortu to 20×10 metrów. Ściany są integralną częścią gry – piłka może się od nich odbijać, co czyni padel unikalnym i bardzo dynamicznym sportem.

Najważniejsze informacje o padlu

• Zawsze gra się w parach – padel to sport deblowy (4 osoby na korcie)
• Serwis wykonuje się z dołu po odbiciu piłki od ziemi, poniżej poziomu talii
• Kort ma wymiary 20×10 metrów i jest otoczony ścianami o wysokości 3-4 metry
• Piłka może odbić się od ściany po uprzednim kontakcie z ziemią – taka piłka jest w grze
• Punktacja jest identyczna jak w tenisie – 15, 30, 40, gem, set do 6 gemów
• Rakieta jest perforowana i nie ma naciągu – waży około 340-400 gramów

Jak działa punktacja w padlu?

Padel wykorzystuje klasyczny tenisowy system punktacji, co ułatwia naukę gry osobom znającym tenis. Każdy wygrany punkt przekłada się na 15 (pierwszy), 30 (drugi), 40 (trzeci), a czwarty daje gema.

Po zdobyciu czterech punktów para wygrywa gema, ale musi mieć minimum dwa punkty przewagi. Gdy wynik w gemie wynosi 40-40 (deuce), stosuje się jeden z dwóch systemów:

System decydującego punktu jest najpopularniejszy w nowoczesnym padlu. Odbierający para wybiera stronę kortu, na którą serwujący musi zagrać. Para wygrywająca ten punkt zdobywa gema. To rozwiązanie przyspiesza grę i eliminuje długie przewagi.

System gry na przewagi działa jak w klasycznym tenisie – para musi wygrać dwa kolejne punkty z rzędu po równowadze 40-40. Prowadząca para ma „przewagę” (advantage), a w przypadku wyrównania wraca się do deuce.

Set trwa do 6 wygranych gemów z przewagą minimum dwóch. Możliwe wyniki to 6:4, 6:3, 6:2, 6:1, 6:0 lub 7:5. Nie można wygrać seta wynikiem 6:5 – w takiej sytuacji gra toczy się dalej. Gdy wynik osiągnie 6:6, rozgrywany jest tie-break do 7 punktów (z przewagą dwóch punktów przy remisach). Standardowy mecz kończy się po wygraniu dwóch setów, choć w niektórych turniejach profesjonalnych gra się do trzech wygranych setów.

Jak wygląda kort do padla?

Kort do padla ma kształt prostokąta o wymiarach 20 metrów długości i 10 metrów szerokości – jest znacznie mniejszy niż kort tenisowy. Przez środek kortu biegnie siatka o długości 10 metrów i wysokości 88-92 cm (niższa niż w tenisie).

Charakterystyczną cechą padla są ściany otaczające kort. Tylne ściany mają wysokość 3 metrów i są wykonane z betonu, szkła lub plexi. Nad nimi znajduje się metalowa siatka o wysokości 4 metrów. Ściany boczne częściowo są pełne (przy siatce), a częściowo wykonane z siatki metalowej. Nowoczesne korty coraz częściej wykorzystują szkło na całej powierzchni – poprawia to widoczność dla widzów i transmisje telewizyjne.

Linie serwisowe przebiegają równolegle do siatki w odległości 6,95 metra od niej. Centralna linia prostopadła do siatki dzieli kort na dwa pola serwisowe o wymiarach 7×5 metrów każde. Wszystkie linie mają szerokość 5 cm i są białe lub czarne.

W halach krytych minimalna wysokość sufitu to 6 metrów – żadne elementy konstrukcyjne nie mogą znajdować się niżej, by nie przeszkadzać w grze, szczególnie przy lobowanych piłkach.

Jak wykonać prawidłowy serwis w padlu?

Serwis w padlu zawsze wykonuje się „z dołu” – piłka musi najpierw odbić się od ziemi, a dopiero potem może być uderzona poniżej wysokości talii. To fundamentalna różnica w stosunku do tenisa, gdzie serwis wykonuje się z ręki nad głową.

Serwujący staje za linią serwisową i pozwala piłce odbić się od ziemi w miejscu serwowania. W momencie uderzenia rakieta nie może znajdować się powyżej poziomu pasa (talii). Piłka musi być zagrywana po przekątnej do przeciwległego pola serwisowego o wymiarach 7×5 metrów.

Jak w tenisie, gracz ma dwie próby serwisowe. Pierwszy serwis w gemie wykonuje się z prawej strony kortu, następnie zmienia się na lewą. Po każdym zdobytym punkcie strona serwowania się zmienia.

Jeśli piłka podczas serwisu dotknie siatki i wpadnie w poprawne pole serwisowe, serwis jest powtarzany (let). Po wylądowaniu w polu serwisowym piłka może odbić się od tylnej lub bocznej ściany – taki serwis jest prawidłowy i odbierający musi go zagrać. Natomiast jeśli piłka po odbiciu od kortu trafi bezpośrednio w metalowe ogrodzenie boczne (bez kontaktu ze ścianą), jest to aut.

Serwis jest błędny gdy: piłka trafia w siatkę, ląduje poza polem serwisowym, odbija się od ogrodzenia, lub gdy serwujący przekroczył linię serwisową przed uderzeniem. Drugi nieudany serwis z rzędu (podwójny błąd) daje punkt przeciwnikom.

Podstawowe zagrania i techniki w padlu

Padel oferuje bogaty repertuar zagrań wykorzystujących zarówno klasyczne techniki tenisowe, jak i unikalne elementy związane ze ścianami. Opanowanie podstawowych uderzeń to klucz do skutecznej gry.

Forhend i backhand to fundamentalne zagrania. Forhend wykonuje się naturalną stroną rakiety po stronie dominującej ręki, podczas gdy backhand wykorzystuje odwrotną stronę. W padlu backhand często jest grany po odbiciu piłki od tylnej ściany, co daje dodatkowy czas na przygotowanie.

Volleje to uderzenia piłki w locie, bez jej kontaktu z ziemią. W padlu gra przy siatce i szybkie volleje są kluczowe dla dominacji w wymianie. Zawodnicy często grają serię vollejów, wykorzystując tempo gry i nie dając przeciwnikom czasu na zajęcie lepszej pozycji.

Lob to wysokie, łukowe zagranie mające na celu przerzucenie piłki nad przeciwnikami stojącymi przy siatce. W padlu lob jest szczególnie skuteczny, gdyż może odbić się od tylnej ściany, wybijając rywali z pozycji obronnej i zmuszając do wycofania się w głąb kortu.

Smash stanowi ofensywne zakończenie wymiany – mocne, skierowane w dół uderzenie wykonywane nad głową. W padlu profesjonaliści potrafią wygrać punkt bezpośrednio smaszem, wybijając piłkę poza kort lub kierując ją tak, by po odbiciu od ściany była niemożliwa do zagrania.

Zaawansowane techniki padla

Bandeja to kontrolowane uderzenie nad głową z rotacją topspin, używane głównie defensywnie. Nie jest tak mocne jak smash, ale pozwala utrzymać pozycję przy siatce i kontynuować wymianę.

Bajada to silne, kontrujące uderzenie z powietrza skierowane w dół, łączące elementy smasza i bandeji. Wykorzystuje się je, gdy piłka jest za nisko na pełny smash, ale chce się zachować presję na przeciwnikach.

Vibora to mocne, rotowane uderzenie wolejem z elementem sidesp inu, które sprawia, że piłka po odbiciu od ściany wyskakuje pod trudnym kątem.

Chiquita to delikatne, krótkie uderzenie kierowane tuż za siatkę lub do stóp przeciwników. Jest to zagranie defensywne mające na celu przerwanie agresywnej gry rywali przy siatce i przejęcie inicjatywy.

Unikalne zasady i wykorzystanie ścian

Największą różnicą między padlem a innymi sportami rakietowymi jest aktywne wykorzystanie ścian jako elementu gry. Po każdym uderzeniu piłka może odbić się maksymalnie raz od ziemi, ale następnie może trafić w ścianę – i wciąż jest w grze.

Poprawna sekwencja to: piłka odbija się od ziemi, a następnie od ściany (tylnej lub bocznej). Taka piłka może być zagrana przez przeciwnika. To otwiera nieograniczone możliwości taktyczne – zawodnicy często świadomie wykorzystują ściany do przedłużania wymian lub zaskakiwania przeciwników nieoczekiwanymi kątami odbicia.

Aut następuje gdy: piłka trafia bezpośrednio w ścianę bez odbicia od ziemi, odbija się od ziemi więcej niż raz po jednej stronie siatki, wyleci poza kort przez górę, lub trafi w metalowe ogrodzenie przed odbiciem od ściany szklanej/betonowej.

Piłka opuszczająca kort może zostać odegrana – jeśli po odbiciu od ziemi i ściany wyleci poza kort (np. przez otwory boczne), gracz może wybiec za kort i zagrać ją z powrotem, pod warunkiem że piłka jeszcze nie spadła na ziemię. To prowadzi do spektakularnych akcji, gdy zawodnicy wybiegają poza kort, by ratować pozornie stracone piłki.

W padlu zawsze gra się w parach – singlowe rozgrywki praktycznie nie istnieją, co czyni tego sporta wyjątkowo towarzyskim. Komunikacja i synchronizacja z partnerem są równie ważne jak indywidualne umiejętności techniczne.

Sprzęt potrzebny do gry w padla

Rakieta padlowa różni się fundamentalnie od tenisowej – nie ma naciągu strunowego, a powierzchnia jest perforowana otworami. Wykonana jest z kompozytów (włókno węglowe, szkło, kevlar) z wypełnieniem piankowym EVA lub FOAM. Perforacja redukuje opór powietrza i poprawia kontrolę.

Waga rakiety to zazwyczaj 340-400 gramów, co czyni ją lżejszą od rakiety tenisowej, ale cięższą od squashowej. Otwory nie mogą znajdować się bliżej niż 4 cm od krawędzi. Kształt może być okrągły (kontrola), diamentowy (moc) lub łzowy (balans).

Piłka padlowa przypomina tenisową, ale ma nieco niższe ciśnienie wewnętrzne – około 4,6 psi wobec 14 psi w piłce tenisowej. Dzięki temu odbija się niżej, co pasuje do mniejszego kortu i dynamiki gry. Średnica to standardowe 6,35-6,77 cm, waga 56-59,4 grama.

Obuwie do padla powinno mieć podeszwę z wzorem „espiga” (jodełka) lub „omni” zapewniającym przyczepność na nawierzchni z trawy syntetycznej lub betonu. Ważna jest także boczna stabilność i amortyzacja.

Najczęstsze błędy początkujących

Nieprawidłowy serwis to najczęstszy błąd osób zaczynających przygodę z padlem. Wielu graczy z doświadczeniem tenisowym instynktownie próbuje serwować z góry lub nie pozwala piłce odbić się przed uderzeniem. Pamiętaj: piłka musi najpierw spaść na ziemię, a rakieta w momencie uderzenia nie może być wyżej niż talia.

Ignorowanie ścian to kolejny klasyczny błąd. Początkujący często traktują odbicie piłki od ściany jako koniec wymiany, podczas gdy to właśnie moment, gdy wymiana się rozkręca. Ucz się przewidywać kąty odbicia i wykorzystywać ściany zarówno defensywnie, jak i ofensywnie.

Zbyt mocne uderzenia bez kontroli prowadzą do autów. W padlu, ze względu na mniejszy kort i ściany, kontrola jest ważniejsza niż moc. Lepiej zagrać technicznie, z dobrym spinem i umiejscowieniem, niż próbować wykończyć każdą piłkę smaszem.

Słaba komunikacja z partnerem to problem wielu deblowych par. Padel to sport zespołowy – musisz komunikować się głosowo („moja”, „twoja”, „środek”), synchronizować ruchy i uzupełniać pozycje partnera. Para grająca jako zespół pokona zawsze dwóch lepszych technicznie, ale nieskoordynowanych zawodników.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o padla

Czy padel jest trudny do nauki?

Padel jest jednym z najłatwiejszych sportów rakietowych do nauki – podstawowe zasady można opanować w jedną sesję. Dzięki mniejszemu kortowi, wolniejszym piłkom i możliwości wykorzystania ścian, wymiana trwa dłużej niż w tenisie, co daje więcej czasu na naukę. Większość osób gra na przyzwoitym poziomie rekreacyjnym już po 5-10 godzinach treningów.

Ile kosztuje godzina gry w padla w Polsce?

Ceny wynajmu kortu w Polsce wahają się od 60 do 150 zł za godzinę, zależnie od lokalizacji, pory dnia i standardu obiektu. Korty w halach podczas weekendowych szczytów są droższe niż zewnętrzne w tygodniu. Koszt dzieli się na cztery osoby, więc pojedynczy gracz płaci 15-40 zł za godzinę, co jest bardzo przystępne. Rakiety można często wypożyczyć na miejscu za 10-20 zł.

Czy można grać w padla zimą?

Tak, w Polsce coraz więcej hal oferuje korty całoroczne. Zewnętrzne korty są dostępne typowo od kwietnia do października, choć przy łagodnych zimach można grać dłużej. Hale z klimatyzacją zapewniają komfortowe warunki niezależnie od pogody. Zimą padel to doskonała alternatywa dla narciarstwa czy biegania – daje intensywny trening w ciepłych warunkach.

Czy padel nadaje się dla osób starszych?

Padel jest idealny dla seniorów – mniejszy kort oznacza mniej biegania niż w tenisie, a gra w parach redukuje indywidualne obciążenie. Odbicia od ścian dają więcej czasu na reakcję, co jest ważne przy wolniejszych refleksach. Wielu graczy powyżej 60. roku życia aktywnie uprawia padla rekreacyjnie, doceniając aspekt społeczny i niższe ryzyko kontuzji niż w innych sportach rakietowych.

Jakie są różnice między padlem a tenisem?

Główne różnice to: mniejszy kort (20×10 m vs 23,77×8,23 m), obecność ścian jako elementu gry, gra wyłącznie w deblu, serwis z dołu zamiast z góry, rakieta bez naciągu i lżejsze piłki. Punktacja jest identyczna. Padel jest bardziej dynamiczny i taktyczny, wymaga mniej przestrzeni i jest łatwiejszy technicznie, podczas gdy tenis stawia większe wymagania fizyczne i techniczne.

Czy trzeba mieć własną rakietę?

Na początku nie – większość obiektów wypożycza rakiety za 10-20 zł. Jednak jeśli grasz regularnie (raz w tygodniu lub częściej), warto zainwestować we własną rakietę. Przyzwyczajenie się do jednego sprzętu znacząco poprawia komfort i kontrolę gry. Rakiety dla początkujących kosztują od 200 zł, średnia półka to 400-800 zł, a profesjonalne modele przekraczają 1000 zł.

Podsumowanie

Padel to fascynujący sport, który błyskawicznie zdobywa popularność w Polsce i na całym świecie dzięki prostym zasadom, dynamicznej rozgrywce i społecznemu charakterowi. Gra wykorzystuje tenisowy system punktacji, wymaga zawsze czterech graczy w parach deblowych i rozgrywa się na korcie o wymiarach 20×10 metrów otoczonym ścianami będącymi integralną częścią gry. Charakterystyczny serwis z dołu, możliwość wykorzystania ścian do przedłużania wymian i mniejszy kort sprawiają, że padel jest łatwiejszy do nauki niż tenis, ale równie wymagający taktycznie i równie satysfakcjonujący. Niezależnie czy dopiero zaczynasz, czy szukasz nowego wyzwania sportowego, padel oferuje doskonałą kombinację aktywności fizycznej, strategicznego myślenia i dobrej zabawy w gronie przyjaciół – wszystko w przystępnej cenie i przy minimalnym progu wejścia sprzętowego.